Maandelijks archief: februari 2014

Vergunning

Dordrecht

Ik heb al jaren een vergunning voor het in mijn bezit hebben van een seinpistool. Grappig genoeg, voor de Nederlandse wet een wapen voor heel veel buitenlandse autoriteiten een veiligheidsmiddel dat op één lijn ligt met je reddingvlot, een lifeline of een opblaasvest. Geleidelijk is door incidenten in binnen en buitenland de Nederlandse regelgeving omtrent het “wapen” steeds verder aangescherpt.
Voor we vertrekken wordt de vergunning verlengt voor 6 jaar, een unicum dat voor de huidige wetsuitvoerders onbegrijpelijks. Een vergunning wordt jaarlijks verlengd en niet anders!
Even is er een dilemma. Een vrouw die de vergunning van haar man komt verlengen, oh nee, toch niet. Het wordt na enig ruggespraak met de hogere regionen goed opgelost. De vraag naar mijn geestelijke gesteldheid of suïcidale behoeften komt niet eens om de hoek. Christien hoeft als belangrijkste referent niet eens haar woordje te doen.
Ik weet niet meer wanneer ik mijn allereerste vergunning heb gekregen. 25 jaar geleden, of 30, ik weet het niet. Eigenlijk is het iets bizars. Naar mijn wapen is nog nooit omgekeken, een vergunning is nooit gevraagd; nou ja, bijna nooit. Twee maal ben ik gecontroleerd, aan huis nog wel. De laatste keer op de aanwezigheid van de wapenkluis. De officiële regels zeggen dat wapen en munitie gescheiden dienen te worden opgeborgen, twee kluizen dus en misschien nog wel brandvrij boven dien. Teleur gesteld dropen de twee agenten de laatste keer af toen bleek dat het wapen zich verbuiten de landsgrenzen bevond. Over het ontbreken van de kluis –zo’n ding hoort aan boord in een noodton en niet in een kluis- heb ik maar niet gerept.
Na de afhandeling van de vraag of mijn vergunning voor zien moet worden van een nieuwe beter gelijkende foto komen we terug op de kwestie van het jaarlijks verlengen en eigenlijk ook de wenselijkheid van een vergunning voor iets dat voor onbepaalde tijd in het buitenland verblijft en eigenlijk, de verlopen munitie is door mij na de grootste piraatdreigingen in een oceaantrog gedumpt, nog onbruikbaar is ook. Een jaarlijkse administratieve rompslomp voor iets dat eigenlijk
Het antwoord is verbluffend simpel, “breng het hier naar het bureau, dan dragen wij zorg voor de vernietiging”, daarna trekken we de vergunning dan wel in. Even is er niet gedacht aan de vraag hoe ik het pistool terug in Nederland moet krijgen, of ik ooit met een pistool in een vliegtuig welkom ben. Voor het pistool weer echt in Nederland aan land gebracht wordt, per boot dan wel, zal nog wel een flink aantal jaren duren.
Het antwoord is na veel denken en raadplegen nog eenvoudiger. In de afgelopen jaren ben ik twee keer, een paar dagen, te laat geweest met de verlenging. 3/2 in plaats van 31/1. De ambtenaar besluit de vergunning nu alvast maar in te trekken, over het pistool krijg ik nog wel bericht.
Huppelend verlaten we het politiebureau, geen administratief gedoe meer en dat pistool? Dat is van later zorg.

Advertenties