Maandelijks archief: maart 2014

Visum gedoe

Dordrecht

Turkije heeft een aantal jaren geleden de regels voor tijdelijk verblijf in het land grondig bijgesteld. Ooit bedoeld om het blijven hangen van illegale seizoensarbeiders tegen te gaan hebben wij er nu als zeilers ook mee van doen.
Het lastige is dat je voor vertrek eigenlijk het toeristenvisum al moet bemachtigen. Via internet, op de luchthaven zelf schijnt het niet meer te kunnen. De regels zijn net weer aangescherpt, veel is nog onduidelijk. Het visum is drie maanden geldig. Te kort voor ons, wij willen er met een onderbreking eigenlijk 5-6 maanden verblijven.
Hier heeft de Turkse overheid een oplossing voor, het Resident visum. Ook hier weer allerlei wisselende toepassingen. Af en toe zijn we tussen de bomen het bos wat kwijt. Eén voordeel, als je betaald kun je het zelfs voor meerdere jaren krijgen, zolang je paspoort geldig is. Maar dat komt mij met mijn slecht gelijkende papieren nu weer slecht uit.
Als Christien probeert van Nederland uit alvast een “resident” visum te bemachtigen lopen we vast. Financieel wel te verstaan. Waar het toeristen visum enkele tientjes kost moeten we hiervoor bijna 1000 euro de man op tafel leggen. Gaan we niet doen.
We trekken een nieuwe oplossing uit de kast, Griekenland. Het land heeft net driemaanden geleden een nieuwe wet aangenomen. Onder druk van “Europa” hebben ze een nieuwe inkomsten bron gecreëerd, vaarbelasting. Voor ons een bedrag van meer dan 1300 per jaar. Je mag ook per maand betalen, nog altijd een bedrag van zo’n 110 euro per maand.
We hebben ons alternatief te pakken, tot we er via via achterkomen dat het als je lokaal een residentvisum aanvraagt toch weer anders werkt. Plan weer gewijzigd dus. Nu gaan we het zodra we over een week of twee in Turkije zijn toch maar weer anders oplossen.
Wat een gedoe eigenlijk, alleen maar omdat ik met mijn wat afwijkende ID kaart en paspoort liever volgend jaar alweer een nieuw visum wil aanvragen, als alles bij mij in de papieren weer beter klopt. Nu maar hopen dat ze dit jaar nog onder de indruk zijn van mijn ID-kaart, anders heb ik helemaal geen visum meer nodig dit jaar.

Advertenties

Op afstand

Het is als of de keerkoppeling trager wordt. Steeds vaker moet ik bedenktijd geven voor ik schakel van achter naar voor. Lastig en niet onoverkomelijk. Je leert er mee om gaan. Gewoon iets eerder het gas er af, iets uit laten drijven en dan pas weer “in haar werk”.

Eigenlijk was het bij het ankeren best handig. Zo’n ongevraagd extra stukje gas achteruit. Trekt het anker mooi in de grond.

Dan komen we in Turkije. Hoewel in de Maleisische havens was het al geen succes. Manoeuvreren moet ineens wel heel erg bedachtzaam. Een extra windvlaag van opzij tijdens het “even op adem laten komen” geeft af en toe toch wel erg veel stress.

Gelukkig lopen er in de buitenlandse haven veel boatboys, die met veel plezier die twee vrouwen met lijnen en tender helpen op het laatste stuk. Hoewel als ze ineens “reverse” roepen, en ik met mijn onwillige keerkoppeling slechts “forward” kan, wordt de indruk dat ik als een blondje tijdens haar eerste rijles aan het stuurwiel sta, wel erg bevestigd.

Zo kan het niet langer dat is duidelijk. Geïnformeerd door onze huisdealer vragen we aan het eind van de winter het bedrijf dat “technisch” toezicht houdt op de boot eens naar het probleem te kijken. Nog geen dag later rolt in de email de diagnose al over het scherm. Helaas dezelfde “overgrootste kans” diagnose die onze huisdealer ook al gaf. We vragen een prijsopgaaf en checken die aan de Nederlandse getallen. Het ziet er redelijk uit.

Er zit niets anders op dan dat ze de keerkoppeling uit en gereviseerd weer in gaan bouwen. Het is de dealer/monteur van ons merk, dus voorlopig achten we het geheel vertrouwd.

Een tijd geleden las ik in een boek dat ook motorvraagstukken van langeafstands zeiljachten behandelde, iets onrustbarends over de keerkoppeling die bijna nooit in z’n werk staat maar wel dagen achtereen meedraait. Het is een heel oud vraagstuk, meedraaien of stilzetten. Eigenlijk helpt er maar een ding. De schroefas met een schroefasrem blokkeren, stilzetten alsof de boot gewoon in de haven ligt. Immers, in z’n vrij blijft de schroef en schroefas continue meedraaien met slijtage op de schijven tot gevolg. De koeling van de keerkoppeling werkt dan niet, de water of oliepomp op de motor staat immers stil. Het alternatief is de schroef vastzetten door de keerkoppeling in z’n werk te zetten, heeft een vergelijkbaar effect. Dagen lang worden de tandwielen in de keerkoppeling belast tegen het moment van de motor in. Wederom geen koeling en wederom wordt, onmerkbaar, slijtage in de hand gewerkt.

Het is een gok, 40.000 zeemijl hebben we afgelegd. Voeren we de helft op de motor, een derde, een kwart, ik weet het niet. Op dit moment staat onze motor, virtueel, de teller is al een tijd defect, op circa 2800 draaiuren. Stel dat die derde een kloppende benadering is, ons feitelijk draaiurental, in elk geval van de keerkoppeling tandwielen en schijven ligt dat ver boven de 8.000 uur.

Niet verwonderlijk dat de keerkoppeling toe is aan revisie. Het is een spannende klus, het ontmantelen, een soort laparoscopie langs alle door mij in de loop van de jaren getrokken brandstofleidingen, luchtbuizen en kabels. Daarna de revisie van het systeem en na afloop de omgekeerde laparoscopie, het zo ongeveer “in the blind” terugplaatsen en opbouwen van het geheel.

Het benauwd wat, een ingreep aan ons vertrouwde huis zonder dat we er bij kunnen zijn. Nog vier weken, dan kunnen we het resultaat beoordelen. Dan kunnen we kijken of de motor weer uitgelijnd staat, of voor en achteruit weer zonder nadenken worden gevonden.

Nog vier weken duimen, dan kunnen we het zien. Hoeven we niet meer schaapachtig te kijken in de hoop dat de havenboys ons het gekluns in het najaar inmiddels zijn vergeten.