Maandelijks archief: september 2014

Rook

Finike, Turkije
Nauwelijks is het licht of een donderend geweld van overtrekkende vliegtuigen wekt ons uit de slaap. Met een luchtmachtbasis zo achter ons en de grens met Syrië zo’n 500 kilometer verderop geeft dat geen fijn gevoel. Als we even later buiten ontbijten, wat vroeger dan anders, wordt duidelijk wat er gebeurt.

Donker gekleurde vliegtuigen, vliegen met de zon in de rug, recht op ons af. Nauwelijks vijftig meter boven ons draaien ze om en scheren steeds lager vliegend weer terug op het water af. Met de zon erop kleuren ze ineens geel/rood.

De ochtend begint heiig; de overkant van de baai is nauwelijks te zien. Alleen de heuvels achter ons steken nog scherp af in het ochtendlicht.

Vlucht na vlucht, scheren ze vlak over ons heen, urenlang. De heiigheid breidt zich uit, steeds meer worden de heuvels rondom ons aan het zicht onttrokken.

Al snel wordt alles duidelijker, in glijvlucht laten de gele monsters zich op het water zakken om daarna, met volle buik, weer moeizaam en traag, zich tot het uiterste gevend, met veel geweld weer de lucht in te gaan. Af en toe vliegt er een rechtdoor, over de heuvel de basis op. Anderen nemen hun plaats in.
De wind steekt op en ineens is niet de omgeving alleen meer vol mist en heiigheid; een dikke deken ontneemt ons elke blik om ons heen.

Dan opeens draait de wind; de mist is weg, het zicht weer helder, alleen…een dek vol asresten.

Van de vliegtuigen geen spoor meer; brand geblust? Of gewoon een andere landingsbaan?

Advertenties