Maandelijks archief: april 2015

BBQ

Naast “Bier und Bratwurst”, de koffie ochtenden, de naaikrans, de gezamenlijke zorg voor de zwerf honden en katten en nog zo wat meer is het vooral de zondagse BBQ die de gemeenschap bindt.

Hoewel binden niet het juiste woord is, er is eerder een pluriformiteit onder de dunne paraplu van de BBQ. Het blijkt namelijk dat iedereen, althans ieder volk, zijn eigen BBQ gewoontes, tijden en planning heeft. Het was ons maanden geleden al opgevallen, de BBQ die van vroeg in de ochtend tot laat in de avond duurt. Hebben ze nu echt niets anders te doen, zo’n gemeenschap moet zich toch wel stierlijk vervelen.

Al pratend met wat Australiërs krijgen we het antwoord. Het enige dat de gemeenschap bindt is het brandend houden van de bbq. Ruwweg is de havengemeenschap in vier hoofdgroepen –naar taal- in te delen. Duitstalig, Franstalig, Engelstalig en Scandinavisch. Ik ben even kwijt in welke volgorde, maar wie de groep goed bekijkt ziet dat iedere “taal”groep op z’n eigen tijd gaat bbq’en, eventueel nog omlijst met of gevolgd door een gemeenschappelijk buiten spel, Petaque, kegelen, iets Scandinavisch met kleine houten stokjes. Ook hierbij volgt iedere gemeenschap de gewoontes van thuis.

Nee, ik ben weer gerustgesteld, Iedere taalgroep bbq’ed maar twee of drie uur. Ze hebben dus toch nog meer te doen.

En de Nederlandse gewoonte? Helaas. Ik tref ze, aan het eind van de middag, alleen aan een tafeltje.

Advertenties

Oud

De elektra en waterkasten op de pontoons worden vervangen. Ze storen te regelmatig. Als ze zijn weggehaald blijkt pas hoe oud de leidingen zijn. Diep in het beton lopen nog de gietijzeren buizen. Ze zijn niet meer bruikbaar, een fris ogende plastic buis wordt er doorheen gehaald. Zal de straal wel af gaan knijpen, zo’n verkleining van de diameter met een factor vier.

Zo’n overwinteringshaven ligt toch vol oude troep. Het klinkt wat arrogant, maar na jaren oceaan reizen doet zo’n haven met rijkelijk gescheurde afdekzeilen wat armoedig aan. Om nog maar niet te spreken over het reddingsvlot, twee boten verder op. Volgende keuring uiterlijk september 1996. Dat de betreffende boot nog drijft is waarschijnlijk de redding voor het betreffende vlot.

De Engelstalige gemeenschap nodigt ons uit voor de bbq. Een bijzonder tafereel waarin af en toe de vraag wie thuis het minst te zoeken heeft, lijkt te overheersen. We treffen een voor ons nog nieuw fenomeen, de weduwe die na het overlijden aan boord achter blijft. Aan het einde van de avond zijn er drie de revue gepasseerd.

Een paar dagen eerder spreken we onze sierraden man weer. Opgetogen roept hij op de vraag hoe lang wel elkaar kennen –meer dan 35 jaar- toen waren jullie nog kinderen! Hij moest eens weten. Zo jong zien we er kennelijk nog uit. Met deze ervaring in ons achterhoofd en de mijlen en ervaring achter onze rug is het niet verbazend dat we als twee jonge meiden wat uit de toon vallen tijdens de bbq. Van de aanwezige mannen, soms ook alleen, is er in elk geval geen die nog een woord met ons wisselt. Hun ego misschien?