Maandelijks archief: mei 2015

Ontluikend

Het eerste veldboeket van het jaar. Her en der om ons heen ontluikt de natuur, heel langzaam wordt het eiland wakker.

Geboren en getogen aan de Hollandse kust ken ik het beeld; herinneringen aan vervlogen tijden -50 jaar terug- komen op. Ons huis op de hoek van de straat was koud, herfst en winterstormen hadden vrij spel. Met dik plastic werd een “voorzet” raam gecreëerd om de meeste warmte binnen het enkel glas te houden. Pas als in het voorjaar de blinden werden open gedaan kwam er weer wat warmte van buiten af terug door het glas; kon het plastic voor de woonkamerramen weer opgerold worden.

Het heeft wel iets. Als we ’s avonds na de ankermanoeuvre in het laatste licht de baai in ons opnemen valt het pas op. Waar vorig jaar –twee maanden later- volop licht achter de ramen brandde, kijken we nu in het duister. Maar af en toe pinkt een lampje ons tegemoet. Pas bij het ochtend krieken zien we de luiken. Ze zijn nog toe.

De volgende dag is net het winkeltje op de hoek bij de bushalte weer open gegaan. Her en der schuiven restaurantjes hun wintertooi opzij. Stoelen en tafels worden neergezet. Er komt weer leven in de brouwerij.

De kleinste Griekse eilanden gaan gebukt onder de ontvolking. Mensen – zeker de jongeren- trekken weg. Op naar de grote eilanden, het vaste land, de rest van Europa. Weg van het kreunend euro-juk. Als er iets de Griekse eilanden kenmerkt, naast de in felle kleuren geschilderde huizen en boten rond de azuur blauwe haventjes, is het toch wel de troosteloze verlatenheid. Gebladderd en scheefgezakt, gescheurd en verbleekt staan de huizen rond het havenfront. Zelfs de nieuwbouw lijkt halverwege het proces al weer eenzaam achtergelaten. En overal, de luiken dicht.

De wind – vier dagen storm met 40+ winden- dwingt ons een paar dagen te blijven liggen. Alsof we op ons buik het gras verkennen, stapje voor stapje komt het leven om ons heen weer opgang. Gaan terrasjes open –de schaarse bezoeker nog achter plastic-, worden winkeltjes weer bevoorraad, komen de mensen hun deur weer uit. Iedere avond opnieuw kijken we naar de lichtjes, ieder dag opnieuw zijn het er meer.

Heel soms voel ik me in een adventskalender , telkens weer zijn er weer meer luikjes open. Op weg naar de opening van het zomerseizoen.

Advertenties

Scenario’s

Turkije naar Nederland; voorjaar lente/zomer. Scenario liefhebster als ik ben, reken ik de hele winter allerlei reisscenario’s door. Type wat coördinaten in, in Passage-planner (VPP 2.0) en de uitkomst is verrassend. Schuif wat met de gewenste omstandigheden –meer/minder golf hoogte; strakker of ruimer aan de wind- alles kan. Hoewel, mijn meest ideale plaatje -knik in de schoot, 5 bf van achteren, hele dag zon, minste mijlen- er niet in lijkt te zitten.

Een rechtstreekse lijn, geoptimaliseerd, schuift ons met een grote boog over Europa; strak aan de wind.

Dan breken we de reis in stukjes. Het zelfde resultaat, een grote reeks lussen over land brengt ons thuis. Wederom, grotendeels strak aan of zelfs tegen de wind. Weer geen echte oplossing. Via de Azoren dan, wederom een prachtig stuk strak aan de wind. Het kan, maar of we daar nu zin in hebben?

Terwijl ik zit te rekenen blijkt ook het Europees en Geopolitiek toneel niet geheel rustig. IS meldt zich herhaaldelijk en maakt dat we niet alleen in Turkije en Griekenland, maar ook in Italië naar de route moeten kijken “Rome is maar een paar honderd mijl weg” sprak een Libische IS profeet, weinig prozaïsch. Om over het risico van bootvluchtelingen en het smokkelmanagement nog maar niet te spreken; een dagelijks issue vertrouwde de Griekse Port Police ons al eens toe.

Zeilreizen, het moet wel leuk blijven. Plechtig beloven we elkaar dat we dit laatste stuk, deze laatste duizenden mijlen, vooral leuk zullen maken. Moeilijk als de wind tegen staat of geheel ontbreekt. Nog moeilijker als je duistere nachten voorziet in windstiltes met dobberende vluchtelingen om je heen.

Het moet wel leuk blijven.

En als we nu gewoon eens binnendoor gaan. Rechtstreeks naar Frankrijk en dan via de kanalen omhoog; moussaka, chianti, brie en croissants.

Reizen moet leuk blijven.

Via Sicilië/Sardinië of via de laars? We denken er nog even over na.

Kogel

Ooit dacht ik nog dat we eeuwig rond zouden zeilen. Ooit dacht ik oud te worden in een tropische baai. Ooit … Eigenlijk had ik nooit een echt idee over het einde van onze wereldreis. Zoals je niet makkelijk een beeld kunt vormen van het einde van je prima loopbaan, de afloop van een goed huwelijk of het einde van een mooie kindertijd. Alleen de lelijke afloop scenario’s, daar kun je je iets bij voorstellen. Hoewel daar denk je maar liever niet bij na.

Als we Nieuw Zeeland achter ons laten begint door te dringen dat we de helft over zijn gegaan. Jarenlang verwerkten we “vertrekkersverhalen” in schema’s en sheets, uitpuilend van mogelijkheden en baaien, van steden en listige douane posten, van piraten regio’s en aantrekkelijke opties. Eerlijk is eerlijk, in verre meerderheid een blik werpend op de eerste helft van onze wereldomzeiling.

Het besluit vanaf Thailand te verschepen –de Rode Zee is ons toch iets te heftig als avontuur- markeert ongezien het begin van onze terugkeer. We beseffen het nog niet, maar de laatste echte “zwerf”mijlen zijn nabij.

Wie in de toekomst kan kijken heeft ongezien de wijsheid in pacht zou je kunnen zeggen. Is onze visie op veiligheid en bereikbaarheid de eerste jaren van onze reis redelijk safe en betrouwbaar, eenmaal aan boord van de vrachtboot verliezen we iedere realiteit.

We plannen kort na aankomst in Turkije naar de Zwarte Zee te gaan, hoe naïef. Of anders het zelfde jaar richting de Oude wereld van Syrië en de omliggende landen. Weer naïef. De Arabische Lente weet van geen ophouden en slaat om in een hete periode vol IS, Assat en terroristische onveiligheid. Nog maar nauwelijks bekomen van de conclusie dat de Arabische wereld voorlopig voor ons niet zal zijn weggelegd, ontdekken we dat het standpunt in Rusland over minderheden en de schermutselingen in het Oekraïens conflict –om over het leed van de MH17 slachtoffers nog maar niet te spreken- ook die kant van de wereld voor ons afgrendelen.

Liggend in een baai bij het Griekse eiland Simi –de Meltemi blokkeert voor de zoveelste dag onze zwerftocht langs Griekse eilanden- dringt de werkelijkheid tot ons door, onze reis loopt ten einde. Onze zwerftocht in deze vorm, met onze Ovni, de Rhythm of Life, is praktisch voorbij.

Een paar dagen nog fluit de kogel door de kerk, maar dan is het idee definitief bij ons allebei geland. Met pijn in ons hart welleswaar, maar toch. We hebben er prachtig mee gevaren, al onze ideeën er in verwerkt, maar toch, we zullen moeten wennen aan het afscheid nemen.

Een kleine uitdaging hebben we nog voor de boot in de verkoop kan; we moeten nog naar Nederland, bijna 3000 kilometer –over land- verderop.

Huisdieren

Nog voor ik door de eeuwig kraaiende haan gewekt word, haalt het miauw van onze steigerkat me al uit mijn slaap. Miauwend trekt ze van boot tot boot, eeuwig opzoek naar een hapje bij het morgengloren. Vorig jaar zorgde de bemanning van de boot tegenover ons voor haar, kennelijk is ze dat nog steeds niet vergeten.

Maanden van huis, sommige hebben in hun thuisland niet eens meer een vaste stek. Het blijft een boeiende gemeenschap, de bootbewoners, om ons heen. Ik vraag me wel eens af of ze dat thuisgevoel in hun geboorteland nu toch echt niet missen. Ik in elk geval wel, laat ik daar geen geheim van maken.

Gezien hun leeftijd moeten ze wel bijna in het opa/oma model kunnen passen. Kinderen het huis uit, alle vrijheid, maar het koesteren nog niet verleerd. Gelukkig biedt een haven als deze naast veiligheid en huiselijkheid alles om ook voor dit schrijnend koestergevoel een vervanging te vinden.

Op weg naar het kantoor van de havenbazen, halverwege de wc’s en de douches staan 4 hondenhokken van verschillende grootte. Iets verder op bij de entree van het sanitair lees ik de spelregels van het “zwerfdieren opvangprogramma”. Voor de echte notoire overwinteraars hier ter plekke is er een gepast opvangprogramma. Voor de zwervende surrogaat grootouders een uitdaging, voor de zwervende honden en katten een uitkomst.

Taken zijn verdeeld, kalenders met verantwoordelijkheden opgesteld. Elke week is er zelfs een bazaar, opbrengst voor de bekostiging van de dagelijkse maaltijden van de zwervers onder ons.

Terwijl we een paar maanden geleden genieten van onze bbq avond, worden we ingewijd in de namen en afkomst van de verschillende bewoners. Trieste verhalen over aan komen lopen, ontbrekende ledermaten en onooglijke voorkomens.

Toch is het roerend, al die plaatsvervangende grootouderlijke zorg voor de aanlopers hier op de haven. Kunnen de medebewoners toch nog iets doen met het winters koester verlangen.

Nog een uurtje, dan heeft mijn miauwende poes in elk geval weer een maaltijd tegoed.