Maandelijks archief: januari 2016

Thomas

Vol ongeloof kijkt de man ons aan. Hij lijkt er weinig van te geloven. Zeker is dat wat we aanbieden en hij meeneemt, echt is wat het is. Hij betaalt, neemt zijn spullen en verdwijnt. Waarschijnlijk zit ie nu hoofdschuddend in de auto; ongelovige Thomas.

Het weer bij elkaar voegen van ons drijvende huishouden van de afgelopen jaren met ons “pied a terre” maakt dat we veel over houden. Niet alles past nu eenmaal op de nieuwe boot. Ook van de boot en navigatiespullen gaat niet alles mee naar ons nieuwe verblijf; wat moet je uiteindelijk met twee kaartpassers in deze tijd van elektronische kaarten?

Er zit weinig anders op dan er mee de markt op te gaan; de plaats van vraag en aanbod. Dozen vol  hebben we de afgelopen weken al weer in roulatie gebracht, de snelheid zit er vanaf het begin aardig in. Met “ophalen of verzenden” hebben we er een dagtaak aan. Menig ophaler vraagt naar de achtergrond; immers wat is nu mooier dan weten dat je nieuw verworven bezit, altijd bij een “oud oma’tje in de garage heeft gestaan”.

Vol overgave doen we de klant uit de doeken hoe het ons is vergaan; weinig in de garage dus, maar aan oude oma’s geen probleem –twee zelfs.

Niet iedereen slikt het verhaal onmiddellijk –hoewel sommige ook nog de website en de boektitels willen weten. Voorzichtig bereidt de klant de aftocht voor, liever een geloofwaardiger verhaal dan nog veel meer tijd aan deze fantasieën besteden.

Misschien moeten we het anders doen en vertellen dat we ons graag met “wannabee” fetisch hebben willen omringen; doen we het “zo goed als nieuw” en “altijd in de garage gestaan” ook wat meer eer aan.

Twee vrouwen –oma’tjes nog wel- die dat doen waar een echte zeeman alleen van kan dromen, is misschien voor het ego wel erg veel van het goede.

Advertenties

… Krijg nou wat..

Ik ben een systematisch mens, tenminste af en toe.

De eerste aanblik van de “techniek” aan boord van de Ovni, onze metgezel bij de reis om de wereld, is 12 jaar geleden, overweldigend. Ik denk, chaoot als ik ben, dat het lastig zal zijn het totale plaatje te overzien. De praktijk, 12 jaar later is gelukkig anders. Een twintig pagina lang document, begeleid de nieuwe eigenaar bij zijn home trip naar Polen; gewoon als verbindende schakel tussen handleidingen en de onoverzichtelijke praktijk. Systematisch zetten we 12 jaar lang alle onderhoudspunten op een rij, houden bij wat we hebben gedaan, wat er stopte en stotterde, waar onderdelen zijn vervangen, oliedruppeltjes zijn gesmeerd.

Het is een zomerse dag, als we samen, zomers gekleed, een eerste kennismaking met de nieuwe boot ondergaan. Dwarrelend door de boot, inspecteren we uren achter elkaar al haar ingewanden.  We zijn onder de indruk –even bekruipt ons het gevoel dat “liefde blind maakt”; de techniek ziet er netjes uit, overzichtelijk en netjes aangelegd. Het geeft een goed gevoel.

Weken later, inmiddels hebben we ook alle de bouw afrekeningen, reparatienota’s en onderhoudsfacturen in ons bezit, weten we precies wat voor pokken en mazelen onze nieuwe liefde in die drie jaar zijn overkomen, kruipen we weer door de ingewanden; beter geïnformeerd dit keer.

Stap voor stap lopen we de inmiddels bij elkaar geraapte onderhoudspunten in haar technische ingewanden langs.

Windowdressing, veel meer kan ik er niet van maken. Tot mijn verbazing mist onderhoud aan cruciale punten, is de verf op het motorblok op onderdeken die allang uit elkaar hadden moeten worden gehaald nog volledig intact. Professionele bedrijven aan wie door de oorspronkelijke eigenaren het onderhoud was uitbesteed, blijken afgezien van wat olie en antivries, de boel hooguit wat te hebben opgepoetst.

Een voordeel is er, de noodzakelijke klussen zijn inmiddels in kaart gebracht.

Walstroom

Gniffelend lezen we de instructies; “…het verdient aanbeveling voor vertrek de walstroom te ontkoppelen..”

Maandenlang moesten we het achter de kleine Polynesische eilanden doen zonder walstroom. Geen moeilijke opdracht overigens, afgezien nog van de omgeving die ons waanzinnig veel energie geeft, schijnt de zon de hele dag, waait de wind dat het een lust is en bovendien, de generator spekt regelmatig tijdens het koken onze elektrabalans.

We hebben haar pas een paar dagen geleden opgehaald en lezen ons dagelijks wat in de gebruiks aanwijzingen in. Wegvaren doen we volgens een strak protocol. ..eerst dit, dan dat.., en daarna pas dat… Het protocol is nog in ontwikkeling, stapje voor stapje, dag na dag, leren we nog bij.

De havenmeester maakte gister een kleine vergissing, schatte onze lengte en vooral de aanwezigheid van een klein bootje dat er nog lag wat al te optimistisch in. Gelukkig konden we er zijwaarts in, 10 cm achter de spiegel, nauwelijks 20 centimeter van voor. Ademloos slaan de havenmeester en zijn maat ons gade; bewondering voor de manoeuvre is zichtbaar op hun gezicht.

We hebben nog een flink stuk te gaan vandaag, de mist is maar net aan op getrokken, het vocht wis ik nog van de ramen. Terwijl maatje Christien de voorlijnen laat lopen, concentreer ik me op het subtiel op de centimeter met de hekschroef wegdraaien van de achterkant van de boot. Een schreeuw wekt me uit mijn concentratie –stapje voor stapje manoeuvreer ik onze beauty het wijde water op.

“De walstroom! De kabel!”

Een klap achteruit breekt de manoeuvre net op tijd af.

Een nieuw punt in het wegvaarprotocol  “ …voor vertrek de walstroom ontkoppelen…”

We moeten duidelijk nog even wennen aan de nieuwe gewoontes die we ons eigen moeten maken.