Slurry

Opgevouwen en gebogen draai ik de laatste boutjes aan; een belangrijke veiligheidsvoorziening  is vrijwel voltooid. Nooit meer zal het me nog overkomen dat ik me met nauwelijks meer dan een slakkengang moet redden; althans dat hoop ik maar.

Traag als een slak kruipen we het nauwe gaatje in door het rif bij Noumea, Nieuw Caledonie. De stroom lijkt flink tegen te staan. Als we niet uitkijken drijven we nog achteruit. Ik geef nog wat extra gas; en nog eens, en weer. Dan slaat de motor af. Gelukkig, liggen we nog steeds ver weg van de gevaren van het rif. Ik zet het filter om – gelukkig hebben we een omschakelaar dubbelfilter- maar helaas, nauwelijks 10 minuten laten vallen we weer praktisch stil.

Dagen hebben we tegen weer en wind in gebokst, twee dagen zelfs lagen we bij en genoten van een drift van hooguit 6 mijl in een nacht.

Net voor het donker halen we het en kunnen nog precies in de laatste zonnestralen ons anker in de baai van Noumea laten vallen.

Als ik de volgende dag de filters verwissel wordt snel duidelijk wat er zich in de ingewanden van ons brandstof systeem heeft afgespeeld. Roetzwart en vol roest komen de filters los. Hier is duidelijk iets fout gegaan. De afgelopen week hebben we de 800 liter diesel die we in de tanks hebben zo door elkaar geschud dat alle rotzooi van jaren van de bodem is los gekomen en “heerlijk” gemengd is geraakt met onze pas zo kort geleden bij getankte diesel voorraad. Gelukkig heb ik nog nieuwe filters bij me, alleen zo maar aansluiten lijkt niet zo slim. Eerst moet er iets anders gebeuren.

Dagenlang spoelen we de bijna volle tanks, filteren de diesel en gooien het weer terug. Met een klein brandstof pompje, aangesloten op de brandstofleiding van de generator –deze steekt het diepst in de tank- slurpen we alle troep van de bodem, laten dit een nacht bezinken in een van de vele doorzichtige 4-5 liter jerrycans en doen gefilterd de volgende dag het helderste deel weer terug in de tank. Na een week hebben we ongeveer 10 liter slurry van vuil, water en bacteriegroei verzameld. We brengen het naar de wal.

Jaarlijks tap ik tijdens de reis de bodemresten voortaan op deze wijze af. Het zal me niet nog een keer overkomen.

We beloven het elkaar plechtig; nooit meer willen we op deze manier net voor het hol van de leeuw weg sluipen. Het is het eerste dat we aanschaffen voor de nieuwe boot; een dubbele omschakelbare  waterscheider/brandstoffilter.

Natuurlijk willen we nooit meer bijliggen, zullen we nooit meer dagen achtereen in windkracht 8-10 tegen de golven in klauwen, komen we nooit meer tegen donker bij de pas door het rif; maar dit stukje zekerheid, we willen er niet op bezuinigen. Nu alleen de eerste liters slurry nog uit de tank laten lopen; gelukkig heb ik daar inmiddels een handig kraantje voor.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s