Tunnelvisie

Ik zie maar één ding; de halve boog licht, nauwelijks een puntje ver voor me uit. Strak gericht kijk ik met één oog naar het punt op de reling naast me. Ik heb mezelf een strikte order meegegeven; wat er ook gebeurt, dat punt moet blijven rusten op de langzaam langskomende balk vijftig centimeter naast me op de wand.

Het kanaalgidsje zegt dat ik de balk nog meer dan twee kilometer strak –op vijftigcentimeter- aan stuurboord moet houden. Ik moet rechtdoor blijven sturen. Ooit was het een methode van de politie om de staat van dronkenschap te bepalen, vragen aan de verdachte om een paar meter in een rechte lijn te lopen. Moeilijk? Ja, weet ik uit ervaring. Zelfs als je broodnuchter bent.

Een van de vernuftige vindingen in het 19e eeuwse Franse kanaal”bouwen” is het overbruggen van bergruggen in het landschap door het kanaal niet over de berg, maar door de berg te leiden. Een variant op het Engelse kinderrijmpje “Going on a bearhunt – We can’t go over it. We can’t go under it. We’ve got to go through” De Franse gingen duidelijk “through”; liefst zo small en zo donker mogelijk.

Als ik één ding nooit geleerd heb in mijn vaarcarrière is dat toch wel tunnelvaren.

Gelukkig staan ze op de kaart goed aangegeven. Je weet in elk geval waar je aan toe bent; aan het eind ligt een lolly.

Ik ben niet claustrofobisch, maar je zou het bijna worden. Vond ik de Franse Rhônesluizen al imposant als je van “beneden naar boven” werd geschut en zo’n twintig meter hoge grafkelder in voer; dit is zo mogelijk nog beangstigender.

Stap voor stap vaar ik de tunnel in, het klamme zweet telkens weer afvegend aan mijn broek. Eenmaal gewend aan het duister neem ik ook de uitgang al weer waar. Als een lolly die gloort aan de horizon. Minuten kruipen voort, net als de meters. Een schril alarm vertelt dat ook de laatste signalen uit de buitenwereld –gps en AIS- wegvallen. Het klammig vocht druppelt gestaag naar beneden vanaf het plafond –moet ik nu met de ruitenwissers “aan” door een tunnel varen?

Pas minuten later begint het halve rondje in omvang te groeien, komt het einde wat naderbij. Gespannen houd ik mijn afstand tot de wand vast; ik tel de tijd af.

Dan ook groeit de verleiding, neemt het lef toe om de snelheid te verhogen, geeft de omvang van de “halve maan van licht” voor me vertrouwen.

Ik geef gas; mijn lolly is verdiend.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s