Gastvrij

Onze laatste weken in de “3000” kilometer rondreis dit jaar. Zuidoost Groningen, midden september, nazomer. Het is rustig op het water, maar een enkele boot waagt zich nog in de lome wateren van de Veenkoloniën. De doorvaart door de honderden bruggetjes wordt geregeld door middel van ”konvooivaart”; een brug/sluiswachter rijdt het hele kanaal met je mee.

Met linnentasjes vol informatie staat de dienstdoende wachter ons al op te wachten. Hij is zorgzaam. Voorzien van stroom, water en een sleutel voor de douches laat hij ons achter, klaar voor het grote konvooi de volgende dag. We krijgen zijn “06”nummer voor het geval er iets loos is.

De volgende dag, ons afvalzakje wordt door hem nog even afgevoerd, staat hij al weer vroeg klaar om ons te helpen.

2 uur later en enkele tientallen bruggen verder zit zijn taak er al weer op. We worden overgedragen aan de volgende wachters op het traject. Als de laatste sluis ons uitspuugt kunnen we gaan, we zijn de enige. “Vaar maar stevig door, jullie worden om 10.30 bij de volgende brug verderop verwacht”.

De daad bij het woord voegend zetten we er onverantwoord de sokken in. 9-10 kilometer per uur terwijl de roeibootjes “spreekwoordelijk” de kant opstuiven en het riet heeeeeel diep voor ons buigt leggen we het traject af. De boot zuigt zich vast aan de kanaalbodem, wat er ook aan gas bij komt, sneller lukt echt niet.

Onverantwoord! Wetend van de toegestane snelheid in dit kanaal nemen we al snel gas terug. De natuur en de Ommelanden zijn ons toch meer lief dan deze absurde vaaraanwijzing.

Als we om 10.35 –vijf minuten te laat- bij de bedoelde brug aan komen staat de lokale ambtenaar/brug en sluiswachter al voor ons klaar. De brug blijft dicht. Met wilde handgebaren worden we naar de kant gedirigeerd. Driftig op zijn horloge tikkend krijgen we een preek; “te laat, blijf maar liggen tot het volgende konvooi –na het weekend- en anders bel je m’n baas maar.

De baas is kennelijk iets minder streperig en stelt vast dat er toch gewoon gevaren moet worden. Anderhalf uur later liggen we midden in de stad aan het kanaal op onze plek voor het weekend. We hebben geluk, markt en winkels –voor zover nodig- liggen dichtbij.

Een andere ontvangst dan de linnentasjes van gistermiddag. Kennelijk wordt gastvrijheid binnen de Veenkoloniën wat wisselend ingevuld.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s