Tagarchief: europa

Kruisje

“Een kruisje op de kaart”; een van de korte verhalen in het boek dat over een aantal maanden in de winkels zal liggen. 100 bijzondere –soms zenuwslopende- momenten op onze wereldreis. Maanden geleden zetten we een kruisje in de agenda; de dag na Pasen, ook een gok.

Het is wat ongewis dat “Kruisjes” zetten. Een sprong in het diepe zonder te weten hoe je landt. Of het nu een koers is naar een gebied waar je hooguit een A4 kopietje hebt van een grove kaart ter grootte van Nederland, of een datum prikken 6 maanden verderop zonder het weerbericht te kennen, het blijft een risico.

Zul je altijd zien, begint de maand met stralend mooi weer –ver boven het gemiddelde voor deze maand- , tegen de tijd dat we los gooien zijn de weersverwachtingen behoorlijk onderkoeld, ver onder de normen en waarden voor de maand.

Voorraden aan boord, onderwaterschip glad, motor een laatste beurt, veel warme truien en bikini’s; check, check, check.

De komende maanden trekken we door Europa. Pendelend tussen het werk thuis en het werk aan boord, gaan we op weg voor veel kilometers –lopen, varen en fietsen-, veel bloggen voor “Motorboot” en veel corrigeren in de laatste versie van het manuscript, veel indrukken voor….

Advertenties

Port Control

Meyisti/Griekenland

Port Control, Port Control, Port Control… Christien roept de havenautoriteiten op van het piepkleine Griekse Meyisti, een van de zuidelijkste stukjes Europa.

Een bijzonder moment, iets meer dan 6 jaar na ons vertrek uit Nederland, rond de 68 maanden nadat we Cadiz in Spanje achter ons lieten en aanstuurden op de Marokkaanse kust van Afrika, zijn we weer even terug in Europa. Minder dan twee maanden blijven we de komende tijd op de Griekse eilanden, dan verlaten we Europa weer en keren terug naar Azië, Turkije. Een gedwongen visumvlucht.

Maanden geleden wikten we en wogen we rondom ons visum voor Turkije, uiteindelijk hakten we de knoop door en “gingen” ervoor een Resident Permit te bemachtigen. Althans, dat dachten we. Nauwelijks in Turkije aangekomen bleken de regels toch weer veranderd. Ineens was zo’n permit toch voor ons niet weggelegd. Goede raad is duur, immers op allerlei manieren, -vliegtickets, reisplannen, afspraken over herstel van de foute dekverf- lag ons verblijf in Turkije allang vast voor een periode van een maand of 5-6.

Er zit niets anders op dan het roer krachtig omgooien. We ontvluchten Turkije voor een week of 7-8. De afhandeling van ons overhaast vertrek verloopt vlot, zij het dat de ambtenaar die plots nog een paspoort in onze map met papieren treft wil weten wie die vluchteling, die norse oude man zonder Turks visum, is. Pas als ik mijzelf toon, de vrouw op het id-bewijs –met visum- en hij de gegevens vergelijkt kan ik er mee door. Hij zal het nooit begrijpen, die man zonder visum die niet aan boord was. In Griekenland doen we het handiger, het paspoort blijft gewoon aan boord. De twee dames worden netjes ingeklaard. Geen vuiltje aan de lucht, welkom in Europa.

Meyisti, met onze snelheid nauwelijks een halfuurtje varen van Azië. Op de wal tref ik wat groepjes mensen, duidelijk niet afkomstig van hier. Even komt de gedachte in me op hoe simpel het moet zijn vanuit Azië of Afrika via Turkije naar Griekenland over te steken. Deze plek, zo simpel en dichtbij de overkant, dit zou toch niet het over het hoofd geziene gaatje naar het veilige Europa zijn?

Niets lijkt erop te wijzen dat de grens hier echt zit dichtgespijkerd. Integendeel, zo welkom en gastvrij heb ik me al in jaren niet meer gevoeld.