Tagarchief: motorboot

Tunnelvisie

Ik zie maar één ding; de halve boog licht, nauwelijks een puntje ver voor me uit. Strak gericht kijk ik met één oog naar het punt op de reling naast me. Ik heb mezelf een strikte order meegegeven; wat er ook gebeurt, dat punt moet blijven rusten op de langzaam langskomende balk vijftig centimeter naast me op de wand.

Het kanaalgidsje zegt dat ik de balk nog meer dan twee kilometer strak –op vijftigcentimeter- aan stuurboord moet houden. Ik moet rechtdoor blijven sturen. Ooit was het een methode van de politie om de staat van dronkenschap te bepalen, vragen aan de verdachte om een paar meter in een rechte lijn te lopen. Moeilijk? Ja, weet ik uit ervaring. Zelfs als je broodnuchter bent.

Een van de vernuftige vindingen in het 19e eeuwse Franse kanaal”bouwen” is het overbruggen van bergruggen in het landschap door het kanaal niet over de berg, maar door de berg te leiden. Een variant op het Engelse kinderrijmpje “Going on a bearhunt – We can’t go over it. We can’t go under it. We’ve got to go through” De Franse gingen duidelijk “through”; liefst zo small en zo donker mogelijk.

Als ik één ding nooit geleerd heb in mijn vaarcarrière is dat toch wel tunnelvaren.

Gelukkig staan ze op de kaart goed aangegeven. Je weet in elk geval waar je aan toe bent; aan het eind ligt een lolly.

Ik ben niet claustrofobisch, maar je zou het bijna worden. Vond ik de Franse Rhônesluizen al imposant als je van “beneden naar boven” werd geschut en zo’n twintig meter hoge grafkelder in voer; dit is zo mogelijk nog beangstigender.

Stap voor stap vaar ik de tunnel in, het klamme zweet telkens weer afvegend aan mijn broek. Eenmaal gewend aan het duister neem ik ook de uitgang al weer waar. Als een lolly die gloort aan de horizon. Minuten kruipen voort, net als de meters. Een schril alarm vertelt dat ook de laatste signalen uit de buitenwereld –gps en AIS- wegvallen. Het klammig vocht druppelt gestaag naar beneden vanaf het plafond –moet ik nu met de ruitenwissers “aan” door een tunnel varen?

Pas minuten later begint het halve rondje in omvang te groeien, komt het einde wat naderbij. Gespannen houd ik mijn afstand tot de wand vast; ik tel de tijd af.

Dan ook groeit de verleiding, neemt het lef toe om de snelheid te verhogen, geeft de omvang van de “halve maan van licht” voor me vertrouwen.

Ik geef gas; mijn lolly is verdiend.

Advertenties

… Krijg nou wat..

Ik ben een systematisch mens, tenminste af en toe.

De eerste aanblik van de “techniek” aan boord van de Ovni, onze metgezel bij de reis om de wereld, is 12 jaar geleden, overweldigend. Ik denk, chaoot als ik ben, dat het lastig zal zijn het totale plaatje te overzien. De praktijk, 12 jaar later is gelukkig anders. Een twintig pagina lang document, begeleid de nieuwe eigenaar bij zijn home trip naar Polen; gewoon als verbindende schakel tussen handleidingen en de onoverzichtelijke praktijk. Systematisch zetten we 12 jaar lang alle onderhoudspunten op een rij, houden bij wat we hebben gedaan, wat er stopte en stotterde, waar onderdelen zijn vervangen, oliedruppeltjes zijn gesmeerd.

Het is een zomerse dag, als we samen, zomers gekleed, een eerste kennismaking met de nieuwe boot ondergaan. Dwarrelend door de boot, inspecteren we uren achter elkaar al haar ingewanden.  We zijn onder de indruk –even bekruipt ons het gevoel dat “liefde blind maakt”; de techniek ziet er netjes uit, overzichtelijk en netjes aangelegd. Het geeft een goed gevoel.

Weken later, inmiddels hebben we ook alle de bouw afrekeningen, reparatienota’s en onderhoudsfacturen in ons bezit, weten we precies wat voor pokken en mazelen onze nieuwe liefde in die drie jaar zijn overkomen, kruipen we weer door de ingewanden; beter geïnformeerd dit keer.

Stap voor stap lopen we de inmiddels bij elkaar geraapte onderhoudspunten in haar technische ingewanden langs.

Windowdressing, veel meer kan ik er niet van maken. Tot mijn verbazing mist onderhoud aan cruciale punten, is de verf op het motorblok op onderdeken die allang uit elkaar hadden moeten worden gehaald nog volledig intact. Professionele bedrijven aan wie door de oorspronkelijke eigenaren het onderhoud was uitbesteed, blijken afgezien van wat olie en antivries, de boel hooguit wat te hebben opgepoetst.

Een voordeel is er, de noodzakelijke klussen zijn inmiddels in kaart gebracht.

Vlinders

Wij zijn verliefd! Vlinders dartelen over en door ons heen. Een oer-oud gevoel heeft zich meester gemaakt van ons. Wij zijn verliefd!, ook dat nog!

Om alle verwachtingen te temperen; nee, niet op elkaar, althans niet meer –of minder- dan onze meer dan 35 jarige relatie oproept, en ook niet op een van de vele onooglijke straatpuppie’s die we op onze wereldreis tegenkwamen en waarvan we er zoveel bij anderen hebben zien promoveren tot scheepshond en kleinkind-vervangende-knuffel.

Tijdens onze trip door Frankrijk, oorspronkelijk vooral ingegeven door de gedachte de bocht af te snijden, is het gebeurd. Wat eerst begon als een door doelmatigheid ingegeven route -om door middel van een dagelijks te maken aantal zeemijlen binnendoor op een vooraf overeengekomen moment aan de verkoopsteiger te komen- veranderde stap voor stap, van dag naar dag, in iets wat gewoon leuk was. Een reis die steeds meer verschoof van een delivery in een waardige afscheidstrip; geen uitvaartstoet maar een droomwandeling naar het altaar voor het “weggeven” van je kind –afscheid van een levensfase, op weg naar een nieuwe toekomst.

Meer dan vijfendertig jaar hebben we het volgehouden, om over de daarvoor liggende jaren met jolletjes en BM’s nog maar te zwijgen, motorbootvaarders zijn stom, sloom, kunnen niet varen, etc..

En dan opeens, of eigenlijk niet opeens, maar heel sluipend, groeit het begrip, ze zijn aardig, hebben gevoel voor onthaasting, komen nog eens ergens etc.. Heel langzaam groeien we in een nieuw profiel, terwijl we het varen, de natuur, de ambiance steeds leuker gaan vinden, dringt het tot ons door; we zijn om!

Langzamerhand krijgt onze toekomst gestalte, wordt duidelijk hoe we verder willen na verkoop van de Rhythm of Life; een sloep of een vlet, een knusse kajuit, een kuip die open en sportief is en vooral stabiel. Nooit meer –nou ja, bijna nooit meer- willen we de kopjes vast moeten houden, voortaan moet de Nespresso gewoon op het aanrecht kunnen blijven staan.

Internettend speuren we de markt af –alvast wat oriëntatie voor het geval de verkoop plotseling loopt- en vergelijken types en modellen, doorgaans gebaseerd op de motorboten die die dag ons pad hebben gekruist.

Nauwelijks vast aan de verkoopsteiger voltrekt ons droomscenario zich dan echt. Nog net voor de definitieve contracten worden getekend, treffen we ineens een “dame” naast ons, iets te klein maar mooi… Ze blijkt ook nog wat zusters te hebben, nog kleiner, maar vooral ook groter, meer onze gedroomde maat.

Een week daarop, de handtekening is gezet, treffen we in het elektronische web zo’n zuster, groter, jonger en vooral nog kittiger. Even later hebben we een date.

We daten wat af de weken daarna –het afscheid valt steeds weer zwaar-  tot we na betaling van een luttele som geen afscheid meer hoeven te nemen. Ze is van ons..

..en we noemen haar “Scalare”,  “kostbare wenteltrap”, een wat eufemistische benaming die slechts ten dele de lading dekt.

Relatie therapie

De vraag wordt gniffelend gesteld, “40.000 zeemijl en nog steeds samen?” Het antwoord, “eenvoudig toch, je ziet elkaar nauwelijks, er houdt er altijd maar een op wacht”, is net zo flauw.

250 sluizen – de meeste nauwelijks 5 meter breed- en meer dan 1500 kilometer –grotendeels zo smal dat je alleen op wandelsnelheid kunt varen- scheiden ons van “thuis”.

Stapvoets varen we de sluisbak in, om vijf minuten later, met 600 kuub water meer in de bak er weer stap voor stap uit te gaan. Een doodsprong naar een laddertje, een sprint naar de drie meter hoger gelegen bolders maakt dat we weer veilig 3 meter hoger (of lager) onze tocht kunnen voortzetten.
Na een paar keer zijn we ingespeeld, doorlopen we het proces zonder een woord extra.

40.000 mijl, maar vooral 250 sluizen met aan weerszijden 30 cm speling; eigenlijk is het net relatietherapie.