Tagarchief: normatief gedrag

Retired

Finike/Turkije

Zeker in voor en naseizoen is het aantal kinderrijke bemanningen op een hand te tellen, bijna 100% van de boten, zo ze al bewoond zijn, wordt bewoond door een degelijk en ouder man-vrouw paar. De kinderschare, eventueel als kleinkind, passeert pas weer hoogzomer langs onze boeg.
We baren opzien, twee vrouwen met zo’n stevige metalen bak, te midden van al die ouderen om ons heen. De reacties zijn wisselend.
Op een dag ben ik railingnetten aan de railing aan het knopen. Een klusje dat nog rest uit ons transport en schilderavontuur vorig jaar. Een vrouw begint geamuseerd een praatje met me te maken. Ze herkent veel van de dingen die bij ons technisch voorvallen aan boord. Vrouw/vrouw, we zitten duidelijk op dezelfde golflengte, van het knopen van railingnetten komt niet veel meer.
Tot Christien zich op de steiger meldt, vers stokbrood steekt, heerlijk geurend uit haar tas. Het gesprek valt stil, wordt wat hakkelig. Mijn gesprekpartner moet duidelijk even heel snel schakelen in haar hoofd. Twee vrouwen en geen man?
De dagen er na komt het gezellige gesprek niet meer makkelijk meer op gang, de andere partij moet duidelijk wennen aan afwijking van de zo anders ingeschatte situatie. Na een paar dagen volgt de vraag hoe lang we elkaar al kennen en samen zeilen. Het antwoord van Christien, geeft weer opnieuw ruimte voor langdurig schakelen.
Precies op de plek waar ons ponton aan de kade begint, nestelt zich een aantal weken een motorboot, landgenoten. Vriendelijk als ik ben zeg ik ze telkens als ik langsloop even goedendag. Christien doet hetzelfde. Aangezien dit ook de route naar de douche en toiletten is, overspoelen we ze feitelijk met vriendelijkheid.
Geen woord retour, wekenlang blijft het kruiswoordraadsel, het borduurwerk, de koffie en de thee belangrijker dan onze groet beantwoorden. Zijn ze zo doof? Of geven we af, zijn we soms besmettelijk? Kennelijk is onze roze “twee vrouwen”presentatie niet ontwapend genoeg om de weerzin tegen ons soort weg te nemen.
Het is apart, waar we toch regelmatig links en rechts een praatje kunnen maken lopen we soms tegen dit soort weerstanden aan. Eigenlijk is de drijvende bootjes bevolking niet anders dan een doorsnee ouderen wijk. Toch valt het af en toe gewoon tegen als je stuit op de beperkte visie bij stukjes van ons gepensioneerden dorp. Als door afwijken van de norm het gesprek verstomd.