Tagarchief: Ratten

Ketelbinkie

“Toen wij uit Rotterdam vertrokken, met de Edam een oude schuit, met kakkerlakken in de midscheeps en rattennesten in ’t vooruit…” Een oud zeemansliedje, nog altijd populair voor Shantykoren. Bijna was het bewaarheid.

Het is nog vroeg in het seizoen. Op allerlei plaatsen waar we aankomen zijn we de eerste van het jaar, zit de wateraansluiting nog dik –vorstbestendig- ingepakt, is de elektra nog niet aangesloten. Een geluk bij dit al, de vuilnisbakken zijn nog leeg; hoewel af en toe is zelfs de regelmatige vuilophaal nog niet opgestart.

Aan de hand van de Franse binnenwatergidsjes plannen we onze dagelijkse stop. Dan weer aan wat bolders langs een loswal; dan weer aan een ponton met elektra zodat we warmwater hebben voor de douche. Zo ook de aankomst in Meaux.

Een van de “hoogtepunten” in onze wereldreis was toch wel het verblijf in Puteri Harbour, Maleisië. Warm, klammig, vuil en vol… Op een avond ziet Christien iets lopen door de keuken. Ik ben al in slaap gesukkeld. Tegen de tijd dat ik weer bij mijn positieven ben zie ik niets. Verbeelding? Nauwelijks ben ik weer weg gedommeld of het feest herhaald zich. Weer helder zie ik … niets.

De avond erop het zelfde spelletje. Christien hoort geknaag. Als we de volgende ochtend buiten komen blijkt er een mooi rond gat geknaagd te zijn in ons teakblokkenrooster op de vloer. Iemand heeft zich kennelijk ontfermd over een “gevallen” pinda.

De dagen erna vang ik tot twee keer toe een rat die ik –de eerste keer- woedend over bord zet; hij zwemt kwispelend met zijn staart gewoon weg. Tijd voor meer aktie, de volgende twee ratten vang ik in een kooi. Aan de havenboys vraag ik, naief, ze buiten het terrein weer los te laten.

Pas als we een paar dagen later vertrekken is ons rattenprobleem opgelost.

Langzaam varen we de snelstromende Marne af in de richting van de nog lege pontons van de Halte Fluvial in Meaux. Het is geen sinicure dwarsstrooms aan te leggen. Helaas blijkt de elektra nog niet aangesloten; uit de waterkraan drupt geen drop. Overal zitten rood/witte afbakenlinten. Een briefje vermeld dat de haven gesloten is; om technische redenen.

Net als we besluiten maar te blijven liggen -zonder voorzieningen- ziet Christien iets lopen; glad, bruin en van onaangenaam formaat.

Oh, nee! Niet weer een herhaling van Puteri Harbour. In no-time liggen we weer los. Snel door naar de volgende stop, 2 uur verderop. Voor ons geen “rattennesten” in het vooruit.

Advertenties