Tagarchief: superyacht

Super

Marmaris/Turkije

Ik zal het eerlijk toegeven, eigenlijk kwamen we speciaal hiervoor.

Het is nauwelijks te geloven zoveel goud, roestvrijstaal, strakke witte lijnen, zoveel rijkdom, meters lang bij elkaar. Natuurlijk rijden we niet 350 kilomeer alleen maar om ons aan al dit geglitter te verlekkeren. Een dagje Mekka, spreekwoordelijk dan wel te verstaan. Bijna nergens in de Oostelijke Middellandse Zee, vind je zoveel bedrijven, met zoveel ervaring, bij elkaar.

We doen onze zaken, afspraken over het herschilderen van het antislipdek –herstel van de ijsbaan, een schilderfout van vorig jaar- , de boegschroef –de man lijkt te snappen waar het overgaat- , de zwaardcilinder –eindelijk iemand die weet waar die zit en waar die voor is bedoeld- , een mogelijke revisie en opslag van onze zeilen in de komende winter. Zelfs het in en uithalen van de boot kunnen we al afspreken.

We zijn het gewend –wat blasé- maar dan van afstand. Op onze reis kwamen we ze overal wel tegen. Bijna altijd de grootste, breedste of best uitgeruste. Puerto Williams, Puerto Montt, Juan Fernandez, Paaseiland, Tahiti, Auckland, Noumea, Singapore, Phuket en vooral hier in dit stukje van de Middellandse Zee.
Pronkstukken, van binnen en van buiten, een vleugel, een Maserati je kan het zo gek niet bedenken. Hier op de buitenterreinen en in de havens van Yacht Marin, ligt gewoon het goud van de aarde. Althans van dit deeltje van de Middellandse Zee.

Drie/vier verdiepingen hoog, manshoge scheepsschroeven, onder de kont de auto van de bemanning. Meters van weelde. Salonramen waar je thuis in je doorzon woning nog een vermogen voor betaalt. We slenteren er een tijdje tussen door, zoveel pracht en praal, zoveel onbereikbaarheid zoveel glitter en blingbling Het doet gewoon pijn aan je ogen. Alsof je door een onzichtbare sluis een miljardairs wereld betreedt.

Even vraag ik me af hoe zoveel kubieke meters superjacht, zo netjes neus aan kont, op de wal kon worden gezet, maar op hetzelfde moment realiseer ik me, dat ik er in Puerto Montt gewoon naast stond. Dat twee/drie dagenlang met een grote uitschuifbare kraan een extra zeilroller werd geplaatst. De onderhoudsploeg die overal op de wereld zorgde voor de techniek stond een aparte werkplaats container ter beschikking die overal achter ze aan werd gebracht.

Zo lopend tussen het supergeweld, realiseer je je dat de miljarden vloot die hier ligt geparkeerd nergens mee vergelijkbaar is.

Ik stap terug, ga door mijn virtuele doorgangspoort terug. Terug naar mijn wereld, de wereld van een rollertje, wat schuurpapier en mijn defecte toilet. Voldaan rijden we weer naar huis, zo’n uitstalling aan superjachten, zo’n zeilmakerij –de grootste misschien wel van deze hoek van de Middellandse Zee- die vind je nergens.
Wegrijdend verdwijnt de vlek van spiegelend wit, van roestvrij staal en stealth grijze rompen weer achter de horizon.

Nog een paar weken, dan komen we ze weer tegen, schijnbaar een stukje kleiner, dobberend in de baai.